Nine Questions for Christmas – Seventh One

Noong mga bata pa tayo, isa sa mga maaaring nagpaiyak sa atin ay kapag nasugatan tayo. Nadulas man, sumobra sa paglalaro o naglikot nang labis, nagdulot ang pagkakasugat ng pagluha, maging ng pangamba. Sa ating pagtanda, nakaranas tayo ng mga masasakit na sugat higit pa sa uring pisikal, mayroon pang iba na nagdulot ng malalalim na marka na nag-uudyok sa ating mga pagpili at pagkilos sa nakahahadlang o nakapipinsalang paraan. Subalit tinatanong natin:
 
Maaari bang magdulot ng galak at biyaya ang ating mga sugat?
 
Tiyak na batid natin na ang tugon ay oo. Narinig na natin ang mga kasabihan tungkol sa mga sakit ng paglaki, pagkatuto mula sa ating mga pagkakamali, at pagiging malakas matapos madapa at mabigo. Sa panahong ito na inaalala nating dumating ang Tagapagligtas sa ating piling, maaari tayong higit na magtiwala na oo, maaaring magbunga sa mabuti ang mga mapait. Sapagkat hindi tayo pinababayaan, at may Diyos na pinagbubuti ang lahat, na nagtutuwid sa mga baluktot na guhit nitong mundo, na nagpapakilala ng pag-ibig sa ating sugatang kalooban.
 
Maaaring hindi dumating ang Diyos dito, at hinayaan na lamang tayo na malugmok sa ating pagkakasugat. Subalit dito nga mismo sa magulo, makasalanan at nakaliligaw na mundo at sa atin, kahit pa sutil, matigas ang loob at wasak tayo, na pinili Niyang makiisa. At nawa manalig tayo na walang puwang na ubod nang sikip, walang panahong huli na, walang taong ganap ang pagkakasugat na hindi Niya sinuong upang iligtas. Ang Pasko ay tungkol sa ating lahat na mga sugatan subalit mas mahalaga rito, ito ay tungkol sa isang Mangingibig na hinahagkan at hinihilom tayo.
​