Lenten Reflection: Load

Naging karaniwan na ang salitang ‘load’. Kinakargahan natin ang mga sasakyan, nilalagyan natin ng laman ang mga cellphone numbers natin, at nagdedeposito tayo sa ating mga e-banking accounts. Kasama rin sa kahulugan niyang salita ang mga binibitbit natin sa pang-araw-araw: mga personal na bagay na pinagtutuunan, trabahong isinasagawa, mga hamong kinakaharap. Tunay ngang ‘loaded’ at hitik sa kahulugan ang salitang iyan sapagkat tumutukoy sa pagpupuno at sa pagpapasan ng bigat.

Kung kaya maaaring mabuting kumustahin ang sarili: ano ang mga bitbit at dala ko sa aking buhay? Gaano sila kabigat? Mayroon ba akong maaaring ibaba at bitawan upang mapagaan ang aking mga pasanin? Kasabay nito, mahalaga ring itanong: paano ko pinupunuan ang sarili? Anong makabuluhang paglilinang ang pinipili ko para sa aking puso at kalooban? Saan ako humuhugot ng lakas at gana?

Paanyaya itong Kuwaresma na tunghayan at tanggapin si Hesus na nagkaroon din ng Kanyang sariling pagpapasan dahil sa di-matutularan at di-mauunawaang pagmamalasakit sa atin. Subalit hindi Niya ito ginawa nang hungkag sapagkat pinanatili at pinalakas Siya ng pag-ibig ng Ama at pinasigla ng Kanyang pusong yumayakap sa atin. At may katulad na paanyaya sa atin: na bitbitin lamang natin iyong mga dahil at mula sa pag-ibig, at na punuin ang sarili nang walang iba kung hindi pag-ibig. Nawa hayaan nating tumimo iyon sa ating pagmamalay – na walang karapatdapat na pasanin at walang ibang magtataguyod sa paglalakbay natin kung hindi pagmamahal.